ÞIÐ ERUÐ ÖLL HELVÍTIS FÁVITAR
Djöfull er ég orðinn þreyttur á öllu þessu helvítis kjaftæði, ég er núna búinn að setja Seasons in the sun og barbie girl á repeat og ætla að reyna að hella úr skálum reiði minnar.
Þegar ég var ungur var ég hamingjusamur drengur sem bjó í litlu krummaskuði útá landi, ég átti fullt af vinum og lífið var einfalt og yndislegt, ég lék mér bara allan daginn áhyggjulaus og mér gekk vel í skóla (enda er ég stórgáfaður maður)
Svo ákvaðu mamma mín og pabbi að flytja í bæinn, ég var ekkert alltof sáttur við það en þegar maður er ekki kominn með hár á typpið á er ekki hlustað á mann.
Ég semsagt flyt í bæinn, fallegur ungur drengur sem á framtíðina fyrir sér.
En nei, ég eignast vin sem étur allan daginn og það verður þess valdandi að ég blæs út eins og loftbelgur, verð spikfeitur og ég veit ekki hvort það var í kjölfarið á því sem ég fór að fá flösu en það allavega gerðist á svipuðum tíma, ég semsagt varð ógeðslegur, spikfeitur með flösu.
Ofan á það bættist svo sú staðreynd að á þessum árum þá var ég hundleiðinlegur, muniði ekki eftir óþolandi bekkarfélaga ykkar í gaggó, þessum sem rétti alltaf upp hendina til að svara og var alltaf að leiðrétta kennarann, kannisti við þetta?? Ég var þessi gaur!!
Ég eyddi öllum gagnfræðiskóla árunum mínum inni á bókasafni og ekkert fannst mér skemmtilegra en að fara í spurningaleik (sem ég bjó til sjálfur) við hin nördin á bókasafninu. Bókasafnsverðirnir heilsa mér ennþá með nafni þegar ég mæti þeim útá götu.
Öll fjögur árin sem ég var í þessum skóla þá mætti ég aldrei of seint og var bara með 2 fjarvistir en þær voru til komnar vegna þess að ég var að sitja fyrir á hópmynd af starfsfólki Hagkaups þegar búðin opnaði þar sem ég bý.
Ég mætti á eitt ball í skólanum og það var lokaballið og fór ég þangað í blárri skyrtu, gulu prjónuðu vesti og lewis gallabuxum með kvenmannssniði (veistu ég held að ég sé að fara grenja, hef aldrei gert mér grein fyrir hvað ég átti bágt)
Ég tók svo samræmdu prófin í 9.bekk og gekk ágætlega fór í framhaldsskóla með 28 einingar og eftir 2 ár var ég búinn með 90 einingar, svo byrjaði ég að drekka og síðan þá (4 ár) hef ég náð innan við 40 einingum (er semsagt ekki enn orðin stúdent).
Ég reyndar lít ekki lengur út eins og rostungur (búinn að grennast töluvert, sígaretturnar redduðu því) og flasan er að mestu farin.
En hafi ég nú verið fífl þegar ég var yngri þá er ég mörgum sinnum verri núna, þegar ég verð fullur t.d. þá leik ég mér að því að taka fólk fyrir og brjóta það niður andlega og gera það að athlægi (þetta er ekki meðvitað, þetta er bara eitthvað sem ég geri þegar ég verð fullur) , ég lýg eins og ég fái borgað fyrir það og safna óvinum eins og aðrir safna frímerkjum.
Ég hef frá því að ég man eftir mér verið kallaður fífl, fáviti, og hef verið kenndur við offitu, flosu, viðbjóð, samkynhneigð, og nú síðast kæfu, og þegar ég berst í tal hjá fólki sem þekkir mig þá er venjulega bara talað um Helvítis Kæfuna.
En vitiði hvað!!! Mér er bara alveg DRULLUSAMA, þetta hefur aldrei svo ég muni eftir mér angrað mig neitt, fólk sem þekkir mig vel getur sagt ykkur að ég skipti örsjaldan skapi, það þarf mikið til að koma mér úr jafnvægi.
Ég á nokkra góða vini (það vill svo skemmtilega til að þeir hafa allir á einhverju tímabili hatað mig og ég held að þeir hafi allir lamið mig einhvern tíma, nema egill, hann er svoddan ræfill) og það nægir mér alveg og ég held að þeir geti sagt ykkur að þegar fólk kynnist mér þá er ég indælisstrákur.
En þá er komið að því sem ég er svo reiður yfir, málið er að ég er FÍFL, ég er Drullusokkur og ég hef nákvæmlega enga siðferðiskennd og ég er alveg sáttur við það, þetta veitir mér frelsi til að gera og segja það sem ég vil og ég þarf ekkert að hafa áhyggjur afþví hvað fólk segir um mig, því eins og áður sagði þá skiptir það mig ekki máli!!
Þessvegna þoli ég ekki þessi helvítis homma og hálfvita sem þykjast vera að segja mér eitthvað nýtt þegar þeir eru að segja mér hvað ég sé nú asnalegur og mikið fífl, prófið bara að lesa commentin hjá fólki hérna.
Spurningin er: hvor er meira Fifl, FÍFLIÐ sem veit af því, sættir sig við það og reynir að lifa með því
-eða FÍFLIÐ sem nær ekki uppí rassagtið á sjálfum sér vegna þess að hann rembist svo mikið við að láta fólk ekki sjá hvað hann er mikið fífl og bendir þessvegna á alla í kringum sig og öskrar: "Hey, sjáiði hvað þessi er mikið fífl"
Mín persónulega skoðun er sú að þið eruð öll samansafn af helvítis fíflum og fávitum
- sem er bara allt í lagi, lífið er til þess að lifa því, ekki þóknast öðrum (nema það komi þér vel á einhvern hátt)
Sjáumst svo bara í hreinsunareldinum